W roku 1942 toczyła się bitwa w rejonie Charkowa. Aby uprzedzić ofensywę niemiecką, wojska radzieckie pod dowództwem marszałka Timoszenki 12 maja rozpoczęły gwałtowne natarcie zmierzające do oskrzydlenia Charkowa. Ofensywa ta, chociaż nie udała się, zmusiła Niemców do opóźnienia terminu rozpoczęcia letniej ofensywy. To z kolei umożliwiło dowództwu Armii Radzieckiej zgromadzić poważne siły na niektórych kierunkach przewidywanej ofensywy niemieckiej, zwłaszcza zaś na północ od Woroneża. W ofensywie letniej Niemcy postanowili przeprowadzić cztery kolejne operacje wzajemnie ze sobą powiązane. Pierwsza ? przełamanie frontu na kierunku Woroneża siłami 2 polowej i 4 pancernej armii. Druga ? rozbicie wojsk radzieckich na zachód od Donu. Trzecia ? natarcie na Stalingrad siłami grupy armii ?B” (6 armia i 4 armia pancerna) wzdłuż Donu na południowy wschód oraz grupy armii ?A” (17 armia i 1 armia pancerna) z rejonu na wschód od Taganroga i Artemowska poprzez dolny bieg rzeki Północny Doniec, a następnie na północny wschód w górnym biegu Donu (Niemcy planowali, że obie te grupy armii powinny były połączyć się w rejonie Stalingradu i zdobyć miasto). Czwarta operacja to natarcie na Kaukaz.
Zostaw komentarz