W końcu 1941 r. Japonia uznała, że nadszedł wreszcie korzystny mo­ment do zaatakowania USA i Anglii ? swych rywali o panowanie w Azji. Japoński plan wojny przewidywał równoczesne zaatakowanie przeciwników w kilku punktach: na Hawajach, Malajach, Filipinach oraz na Guam i Wake w centralnej części Pacyfiku. Posiadanie przez Japonię dużej inicjatywy i swobody wyboru kierunków i momentów natarcia, co dawało jej przewagę nad przeciwnikiem w chwi­li ataku, było wynikiem błędnej polityki Stanów Zjednoczonych. Ta błędna polityka przyniosła kilka negatywnych konsekwencji. Mimo że poczynania zarówno Niemiec, jak i Japonii wyraźnie godziły w inte­resy Stanów Zjednoczonych, politycy amerykańscy odwlekali zbrojne wy­stąpienie swego kraju przeciw faszystowskim agresorom. Pragnęli oni, by USA przystąpiły do wojny dopiero w jej końcowym okresie, a do tego czasu chcieli ograniczyć się do udzielania pomocy materialnej państwom walczącym z Niemcami. Przyniosło to wiele korzyści państwom, który były wrogami Niemiec.

Ten wpis opublikowano dnia Thursday, 28 January 2010 o godz. 11:51 am w kategorii Wojna. Możesz śledzić komentarze tego wpisu przy pomocy kanału RSS 2.0. Możesz zostawić komentarz lub wysłać sygnał trackback ze swojego bloga.