Do sukcesów aliantów w zwalczaniu niemieckich okrętów podwod­nych w znacznym stopniu przyczyniły się zwycięstwa Armii Radzieckiej. Coraz mniej środków, w tym również samolotów, mogli Niemcy prze­znaczyć do walki o Atlantyk. Coraz więcej sił musieli kierować na front wschodni. M.in. właśnie dlatego sytuacja na Atlantyku od 1943 r. uległa radykalnej zmianie. Świadczy o tym następujące porównanie: w 1940 r. nośność zatopionych statków alianckich w stosunku do jednego utraco­nego przez Niemców okrętu podwodnego sięgała 200 tys. ton. W 1944 r. na jeden zniszczony niemiecki okręt podwodny nośność zatopionych stat­ków alianckich wynosiła tylko 6 tys. ton. W połowie 1943 r. tonaż państw sprzymierzonych był już o 3 min. ton wyższy niż na początku wojny. Atlantyk, a nawet Morze Śródziem­ne stało się zupełnie bezpieczne dla żeglugi. Bitwa o Atlantyk była już wygrana przez aliantów. Miało to wielkie znaczenie dla transportu i zao­patrzenia wojsk USA, jak i operacji inwazyjnych w Europie, których wszak nie było tak mało.

Ten wpis opublikowano dnia Thursday, 28 January 2010 o godz. 11:53 am w kategorii Uncategorized. Możesz śledzić komentarze tego wpisu przy pomocy kanału RSS 2.0. Możesz zostawić komentarz lub wysłać sygnał trackback ze swojego bloga.